Vliegende start- vrijdag

WOOOHOOOOO WIJ ZIJN VERTROKKEN!

Naar de canarische Eilanden en we zijn woensdag terug!

See you dann!!!

xxxxxx yeeeyyy!!!

De dag voor morgen- donderdag

Even langs mijn werk om te bespreken wanneer ik weer ga beginnen, loopt uit op

heerlijke uurtjes op het terras,

Mee-eten...

Het is ZO heerlijk- fijn om weer terug in de wereld te zijn en te doen alsof er niks is gebeurd. 

Ineens ging mijn telefoon.

En jaaa, achter het afgeschermde nummer schuilde niemand minder dan de stem van de Transplantman, natuurlijk.

‘Jij zit zeker te wachten totdat je je tickets kan gaan ophalen’.

‘Nouuu… dat heb ik eigenlijk al gedaan’.

‘Zo zo.

Nou het mag ook nog steeds hoor, we hebben het nog even besproken in het team en ik heb ook nog even naar je bloed gekeken net…

Alles goed, alleen ja, die EBV is nu natuurlijk door alle extra immuunsuppressie weer verhoogd.

Ga je voorzichtig zijn? Ga je bellen bij het kleinste detail? Ga je goed je temp monitoren?’.

Uiteraard ging ik dat allemaal doen.

‘Dan wens ik je heel veel plezier, Djuna, zie ik je volgende week weer’.

Leven met nieuwe longen is zo bizar- absurd eigenlijk.

Ik probeer mij weer de woorden van de Transplantman te herinneren:

‘Je HOEFT niet alles NU te doen, Djuna, er is ECHT nog wel een morgen.

En een overmorgen en een volgend jaar’.

En ik was het echt gaan geloven, de afgelopen maanden!

Nu moet ik het me alleen weer even herinneren.

Weer wat bewuster tegen mijzelf zeggen:

Er is een morgen.

Hij noemt dat: ‘Een lesje nederigheid’.

Ik noem het mijn ‘morgen- geloof’.

Dat heeft nu even een klein deukje.

Daarom ga ik ook morgen op reis.

Hiii en niet overmorgen.

Maar hee.

Ik had ook vandaag kunnen gaan.

Dus.

Het komt wel weer, mijn morgen-geloof.

Als ik snel iets wil doen... neem ik altijd

Een schildpad mee.

Daar draait het om- dinsdag

Toen ik het ziekenhuis verliet, kreeg ik van de Transplantman een 'opdracht' mee:
'Blaas boven de 2 liter.'. 

Die mantra galmde dit weekend als een lange echo door mijn hoofd.
2 liter.
2 liter.
Blaas als-je-blieft 2 liter!

Dus kwam ik vanochtend bij de longfunctie met the exact same words...:
'Ik ga hier niet weg alvorens ik boven de 2 liter blaas'.


En jaaaa...

GELUKT!
WAAAAAAAAAAA!!!

*opluchting opluchting opluchting!!!*
Ik vloog naar de poli om het nieuws met mijn T-man te delen.

Die had maar een woord nodig:
'Gelukkig'.

Verder quotte hij nog even de blog ('Van alle dingen die het hadden kunnen zijn, is dit het beste') en daarmee sealden we de deal:
De behandeling is aangeslagen, Djunsie is opgeknapt en gaat weer lekker rennen binnenkort.


En toen ging ik weer naar huis, alsof het allemaal nooit is gebeurd.
Gewoon. Klaar. Afgesloten.

Ohnee, ik had nog 1 klein dingetje te bespreken...

'Wat denkt u van euhm... even een klein euhm... vakantietje?'.

'Dat lijkt mij een prima plan, geniet ervan'.

Kijk, meer woorden heb je eigenlijk niet nodig om te weten dat goed is he!

Je begrijpt dat MissSis en ik linea recta naar het reisbureau zijn gesneld en jawel...



Vrijdag zijn we weg!
Voor haar afstuderen en stiekempjes ook een klein beetje...
Voor dat van mijn longen.

Zuiverende zondag

Allemaal heel leuk en aardig hoor, dat hopen...

Hahahaa maar hier thuis is er alles aan gelegen dat ik zo SNEL mogelijk weer terug ga naar mijn oude state of being hahaha.


Dus worden er shakejes geshaked tegen de hypo's en washandjes aangevoerd om mijn koud-warm te bestrijden.

Op mijn werk (jups, ik ben er even langsgegaan...) hebben ze de hele week een ROZE kaars gebrand, midden in het restaurant.

Hoe.
Bijzonder.

My DearCollegues RULE!

En dan besef ik heel goed, hoe zeer ik het heb getroffen.


Iemand in het ziekenhuis vroeg mij:
'Twijfel je wel eens aan je Transplant?
Denk je nu bijvoorbeeld niet; 'Waarom eerst al die problemen van 2 transplantaties doorstaan om dan nog steeds niet normaal te kunnen leven?'.

(!!!!!)


Duidelijk dat ik daar niet over na hoefde te denken:

Ik zou het 1000 keer overdoen. 

Ook als ik alles ALLES op voorhand had geweten (ja ik weet, makkelijk praten nu ik weer thuis ben hahaha). 


Ik wil leven leven leven.
Lekker terug gaan werken werken werken.

En zingen met het raam open.

Daarvoor heb ik het gedaan,

Ik wil het;

LEVEN.

Zij die rechtop in het zh kan zitten, zal dat thuis ook kunnen- zaterdag

Een meisje dat voor nu klaar is met haar kuur en er zo bijzit...

Wil naar huis.

Onderhandelingen volgden,

En het meisje mocht.

Dus Fast Forward ik de blog even en zie hier!

Het meisje zit as we speak bij MrsMamsie in de tuin,
alwaar zij omringd wordt door schaduw en liefde.

Nu komt het aan op afwachten en hopen.


Hoewel Chef Kranenborg (jaja, mijn eeuwig lichtend voorbeeld en inspiratie in moeilijke tijden!) vindt dat dat meer iets is voor vissersvrouwen ("Niet hopen. Wie hopen er ook alweer? Zeeuwse vissersvrouwen.")...

Toch is dat precies wat we moeten doen;

Hopen dat de Lieve Longen het oppakken en dat de longfunctie weer net zo sky high wordt als eerder.
Of, in ieder geval precies sky high genoeg om weer lekker te ademen.

Maar dat komt goed.

Ik tel mijn zegeningen.

Ik heb vertrouwen,
Net zoals...
Robert Kranenborgs vissersvrouwen.

Verbeterde vrijdag

Iedereen leeft ZO ontzettend mee, dat ik het gevoelsmatig niet kon maken om pas morgen the latest news met je te delen...

Zeker als dat goed nieuws betreft!



Ik denk dat ik de rivier wel ben overgestoken, vannacht.

Blijkbaar moet je eerst heel diep gaan voordat er verbetering is?
I don't know.


En hoewel ik weet dat er nog giften komen,
Ik denk dat het ergste achter de rug is.

Ik denk het
Ik hoop het

En ergens...

Weet ik het.

HA.


Bovendien...

Zie je die prachtige tekening?

Gemaakt en ook persoonlijk gebracht door het dochtertje van Transplantman JR.

Kijk...
Een mens zou zich al van minder beter gaan voelen he!


Dank dank dank.


Zoveel mooie mensen op de wereld.
Waauw.

Dank bloggies, morgen verder.

Verzadigde vrijdag

(Uit Grey's Anatomy): here's another way to survive this competition. A way that no one ever seems to tell you about. One you have to learn for yourself:

It's not about the race at all. There are no winners or losers. Victories are counted by the number of lives saved. And once in a while, if you're smart, the life you save could be your own.

Het is begonnen.

Warm
Koud
Warm
Koud

Bloedsuiker 30.
Bloedsuiker 2.

Misselijk

Misselijk
Misselijk

Mijn hart klopt harder dan ik hebben kan.

Alles staat op scherp.

De Transplantman vraagt of ik een pompje nodig heb om de bloedsuiker te reguleren.
Ik zeg nee.

De Transplantman vraagt of ik in de afgelopen dagen, sinds het starten van de kuur, al heb geslapen.

Ik zeg nee:

Iemand heeft het licht aangelaten in mijn hoofd.
Maar oh wat ben ik moe.

De Transplantman vraagt of ik al verbetering voel in de lucht.

Ik zeg:

Nee.

Of ik het allemaal trek.

Ja.

Het is begonnen.

Het gevecht om de longen.

Al mijn zenuwen staan op scherp.
Elke vezel in mijn lijf doet mee.

Vecht.

Doe het nu.

We kijken elkaar aan en weten:
We krijgen het niet voor gratis.

But we'll get it anyway.




Oh en terwijl ik probeer mijn hoofd koel te houden, vechten anderen, elders op de blog (hier) een hevige vete uit over de (on)tevredenheid over een bepaalde beroepsgroep.
Hiii
What. Can. I. Say...

HUH?!?